اطلاعات اندکی در مورد کمی کردن واکنش مراحل مختلف نمو باقلا به دما و طول روز وجود دارد. این مطالعه برای بررسی ویژگی های نموی چهار رقم باقلا (برکت، سرازیری، عراقی و گاوی) در 11 تاریخ کاشت طی سال های 85-1384 و در شرایط محیطی گرگان انجام شد. برای کمی کردن واکنش سرعت گل دهی به دما و طول روز از توابع متعددی استفاده شد که در بین آنها توابع بتا- دوتکه ای (برای ارقام برکت، سرازیری و عراقی) و بتا-نمایی منفی (برای رقم گاوی) به عنوان مدل های برتر انتخاب شدند. با استفاده از این توابع دماهای کاردینال، طول روز بحرانی و ضریب حساسیت به طول روز برای مرحله گل دهی تعیین شدند. در مرحله گلدهی مدل برتر برای ارقام برکت، سرازیری و عراقی یعنی مدل بتا- دو تکه ای دمای پایه گل دهی را مانند مدل برتر رقم گاوی (یعنی مدل بتا- نمایی منفی) 1- درجه سانتی گراد برآورد کرد. دمای مطلوب برای گل دهی ارقام برکت، سرازیری و عراقی توسط مدل بتا- دو تکه ای به ترتیب 28.3، 27.7 و 20.6 درجه سانتی گراد و دمای مطلوب برای گل دهی رقم گاوی توسط مدل بتا- نمایی منفی 24.6 درجه سانتی گراد برآورد گردید. دمای سقف در این مطالعه به علت فراوانی اندک دماهای بالاتر از 30 درجه سانتی گراد به طور ثابت 35 درجه سانتی گراد در نظر گرفته شد. با بررسی واکنش ارقام به طول روز مشخص شد که ارقام برکت، سرازیری، عراقی دارای واکنش از نوع روز بلند کیفی هستند که در طول روز کمتر از 10 ساعت، سرعت پیشرفت به سوی گل دهی در آنها صفر است و رقم گاوی دارای واکنش از نوع روز بلند کمی می باشد. طول روز بحرانی برای ارقام برکت، سرازیری و عراقی توسط مدل بتا- دو تکه ای به ترتیب 15.8، 16.1 و 14.5 ساعت برآورد گردید و برای رقم گاوی توسط مدل بتا- نمایی منفی 15.3 ساعت برآورد شد. ضریب حساسیت به طول روز برای ارقام برکت، سرازیری و عراقی با مدل بتا- دو تکه ای به ترتیب 0.17-، 0.17- و 0.20- و برای رقم گاوی با مدل بتا- نمایی منفی 0.56 برآورد گردید.

در این پژوهش واکنش عملکرد و اجزای عملکرد دانه 21 ژنوتیپ باقلا به تنش خشکی مورد بررسی قرار گرفت. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در دو سال زراعی ( 96-1395 و 97-1396) در ایستگاه تحقیقات کشاورزی گرگان اجرا شد. ویژگی های زراعی 21 ژنوتیپ باقلا در دو محیط بدون تنش (آبیاری بهینه) و تنش خشکی (قطع آبیاری از آغاز گلدهی) مورد ارزیابی قرار گرفتند. تجزیه واریانس مرکب داده ها نشان داد که اثر رژیم آبیاری بر کلیه صفات مورد بررسی به استثنای وزن صددانه معنی دار بود. تنش خشکی سبب کاهش 71/59 درصدی عملکرد دانه، 81/31 درصدی عملکرد بیولوژیک و 92/41 درصدی شاخص برداشت شد. برش دهی اثر متقابل آبیاری × ژنوتیپ نشان داد در محیط بدون تنش (آبیاری بهینه) ژنوتیپ های G-Faba-66، G-Faba-65، G-Faba-62، G-Faba-294، G-Faba-292، G-Faba-523، G-Faba-525 و G-Faba-21 و در تنش خشکی ژنوتیپ هایG-Faba-67، G-Faba-66، G-Faba-75، G-Faba-72، G-Faba-65 و G-Faba-62 به ترتیب بیشترین عملکرد دانه را داشتند. بر اساس عملکرد دانه، تعداد دانه در غلاف و شاخص برداشت، ژنوتیپ G-Faba-67 نسبت به سایر ژنوتیپ ها تحمل بیشتری نسبت به شرایط تنش خشکی نشان داد.

هرچند کشت پاییزه باقلا موجب بهره گیری مؤثر از نزولات آسمانی، نیاز کمتر به آبیاری و بهبود عملکرد دانه آن نسبت به کشت بهاره می شود، اما وجود تنش سرما در این فصل به عنوان یکی از مهم ترین عوامل محدودکننده رشد در این گیاه محسوب می شود. به همین منظور آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار در دو توده باقلا (بروجرد و نیشابور) در دانشگاه فردوسی مشهد اجرا شد. گیاهان در مرحله چهار تا شش برگی به مدت یک ساعت در هریک از دماهای موردنظر (صفر، 4-، 8-، 12-، 16-، 20-، 24-درجه سانتی گراد) توسط فریزر ترموگرادیان تحت تنش قرار گرفتند. بیست و یک روز بعد، درصد بقاء و برخی از خصوصیات مربوط به رشد مجدد مانند ارتفاع ساقه، تعداد برگ، سطح برگ، وزن خشک برگ، ساقه، مجموع اندام های هوایی و ریشه مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که اثر دما بر درصد بقاء و سایر صفات رشد مجدد گیاه پس از اعمال تنش معنی دار بود؛ اما اثر توده و برهمکنش توده و دما بر درصد بقاء معنی دار نبود. به طوری که با کاهش دما درصد بقاء و سایر صفات رشد مجدد گیاه کاهش یافتند. این کاهش از دمای 12-درجه سانتی گراد شدیدتر بود و در دمای 16-درجه سانتی گراد منجربه مرگ تمام گیاهان شد. توده نیشابور تقریباً در تمام صفات رشد مجدد در محدوده دمایی صفر تا 12-درجه سانتی گراد با کاهش بیشتری نسبت به توده بروجرد مواجه شد. به این صورت که سطح برگ در بوته 24 سانتی متر مربع و وزن خشک برگ، ساقه، اندام های هوایی و ریشه به ترتیب 25، 30، 27 و 23 درصد کاهش داشت که مبین حساسیت بیشتر آن است. بین ارتفاع ساقه و سطح برگ گیاه با وزن خشک اندام های هوایی (به ترتیب **0. 98 =r و ** 0. 96 =r) و ریشه (به ترتیب **0. 96 =r و ** 0. 91 =r) همبستگی مثبت و معنی داری مشاهده شد؛ که نشان دهنده تغییرات همسو و هماهنگ بین دو صفت مذکور با وزن خشک گیاه است.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

کشت پاییزه گیاهان سرمادوست منجر به بهبود عملکردشان می شود، باوجود این در خصوص تحمل به سرمای توده های باقلای بومی جهت کشت پاییزه اطلاعات اندکی در دسترس می باشد. به این منظور آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تکرار تحت شرایط کنترل شده اجرا شد و طی آن دو توده باقلا (بروجرد و نیشابور)، در معرض دماهای یخ زدگی (صفر، 4-، 8-، 12-، 16-، 20-، 24-درجه سانتی گراد) قرار گرفتند. با کاهش دما درصد نشت الکترولیت ها در هر سه اندام برگ، ساقه و مریستم افزایش یافت، باوجود این در اندام برگ و مریستم کاهش دما تا دمای 12-درجه سانتی گراد تأثیر چندانی بر درصد نشت الکترولیت ها نداشت و با کاهش بیشتر دما درصد آن افزایش یافت و در دمای 20-درجه سانتی گراد به حداکثر رسید. در هر دو توده بروجرد و نیشابور بالاترین LT50el را اندام ساقه (به ترتیب 9/12-و 1/12-درجه سانتی گراد) داشت، درصورتی که دمای کشنده بر اساس 50 درصد نشت الکترولیت ها از برگ توده های بروجرد و نیشابور به ترتیب در دماهای 7/16-و 6/15-درجه سانتی گراد و در مریستم آن ها به ترتیب در دماهای 0/16-و 8/16-درجه سانتی گراد اتفاق افتاد. هرچند که بین درصد نشت الکترولیت ها از اندام های گیاه باقلا با درصد بقاء همبستگی منفی و معنی داری مشاهده شد، ولی دو اندام برگ و ساقه توده نیشابور، در LT50su مشابه با توده بروجرد (6/13-درجه سانتی گراد) درصد نشت الکترولیت های بیشتری داشتند، درحالی که در شرایط مذکور در توده بروجرد، درصد نشت الکترولیت ها از مریستم بیشتر بود. دو توده باقلا توانایی تحمل به دماهای یخ زدگی تا 12-درجه سانتی گراد را در شرایط کنترل شده نشان دادند.

مقدمه: حبوبات از منابع مهم غذایی سرشار از پروتئین و یکی از اجزاء اصلی در تناوب زراعی است که در سال های اخیر، به عنوان یکی از گزینه های عمده تحقیقات گیاهی به شمار می آید. قابلیت انبارداری بذر یکی از صفات مهم در اصلاح حبوبات می باشد. دما، محتوی رطوبت بذر و طول دوره انبارداری از مهم ترین عوامل مؤثر بر کیفیت بذر در مدت انبارداری هستند. شرایط نامساعد انبارداری منجر به زوال و کاهش کیفیت بذرها طی نگهداری می شود که به شدت تحت تأثیر شرایط محیطی انبارداری قرار می گیرد. مواد و روش ها: این پژوهش در آزمایشگاه فناوری بذر دانشکده کشاورزی دانشگاه یاسوج در سال 1393 به صورت فاکتوریل سه عاملی در قالب طرح کاملاً تصادفی، با پنج تکرار 20 بذری اجرا شد. بذرها با محتوی رطوبت در 5 سطح 6، 10، 14، 18 و 22 درصد و دما در 4 سطح 15، 25، 35 و 45 درجه سلسیوس به مدت 9 ماه (صفر، 30، 60، 90، 120، 150، 180، 210، 240 و 270 روز) نگهداری شدند. پس از هر بار نمونه گیری در پایان هر ماه انبارداری، آزمون جوانه زنی استاندارد درون ژرمیناتور با دمای 25 درجه سلسیوس به مدت 10 روز و به روش کاغذ آکاردئونی انجام شد. همچنین آزمون هدایت الکتریکی مواد نشت یافته از بذرهای خیسانده شده به مدت 24 ساعت در دمای 20 درجه سلسیوس درون ژرمیناتور نیز در چهار تکرار انجام گرفت. برخی صفات جوانه زنی و هدایت الکتریکی مواد نشت یافته از بذر طبق روش های استاندارد اندازه گیری شدند. یافته ها: نتایج نشان داد، اثر سه گانه دمای انبارداری، محتوی رطوبت بذر و طول دوره انبارداری بر شاخص های جوانه زنی و هدایت الکتریکی بذر باقلا در سطح احتمال یک درصد معنی دار بود. روند جوانه زنی طی انبارداری در دمای 15 درجه سلسیوس و محتوی رطوبت بذر 6 درصد پس از 270 روز انبارداری از 94 درصد به 81 درصد کاهش یافت. به طوری که در شرایط رطوبتی مشابه با افزایش دما از 15 به 45 درجه سلسیوس پس از 270 روز انبارداری، جوانه زنی به 35 درصد کاهش یافت. با گذشت زمان انبارداری، هدایت الکتریکی مواد نشت یافته از بذر افزایش یافت و در دماهای بالا این افزایش بیشتر بود. ضریب های حیات بذر باقلا نیز پس از 9 ماه انبارداری با استفاده از معادله قابلیت حیات بذر محاسبه شد که KE، CW، CH و CQ به ترتیب 39697/5-، 13041/2، 03201/0 و 000017/0 محاسبه گردید. نتیجه گیری: نتایج کلی آزمایش نشان داد که با افزایش دما و رطوبت بذر در مدت انبارداری هدایت الکتریکی مواد نشت یافته از بذر افزایش داشت که این مسئله منجر به کاهش درصد زنده مانی بذر شد. دمای 15 درجه سلسیوس و محتوای رطوبت بذر 6 درصد نسبت به تمامی دما و رطوبت ها شرایط مناسب تری را برای زنده مانی بذرها در طول دوره 9 ماهه انبارداری داشتند به طوری که دارای کمترین هدایت الکتریکی مواد نشت یافته از بذر و در نهایت سرعت زوال بودند.

اصلاح آنزیمی پروتئین ها به منظور شکست باندهای پپتیدی خاص و اصلاح پروتئین ها به طور گسترده در صنایع غذایی مورداستفاده قرار می گیرد. در این پژوهش پروتئین دانه ی باقلا با استفاده از آنزیم های آلکالاز و تریپسین در سه غلظت (1، 2 و 3 درصد) و زمان های واکنش 6-1 ساعت در دما و pH بهینه ی هر آنزیم (به ترتیب 50 و 37 درجه ی سانتی گراد و pH 8/5 و 7) هیدرولیز شد. درجه ی هیدرولیز، فعالیت مهارکنندگی رادیکال دی فنیل-1-پیکریل هیدرازیل (DPPH) و شلاته کنندگی یون فرو پروتئین های هیدرولیزشده موردبررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد درجه ی هیدرولیز با افزایش زمان واکنش و غلظت آنزیم های آلکالاز و تریپسین افزایش یافت. زمان هیدرولیز و نوع آنزیم اثر معنی داری بر درجه ی هیدرولیز، فعالیت آنتی اکسیدانی و شلاته کنندگی پروتئین های هیدرولیزشده ی دانه ی باقلا داشته است (0/05

استان گیلان از جمله مناطق مستعد برای کشت دوم بعد از برنج در پاییز به شمار می رود. کشت محصول پس از برداشت برنج در شالیزارها، علاوه بر ایجاد اشتغال و افزایش درآمد کشاورزان، سبب تولید محصول زراعی زمستانه مهم در 6 ماه دوم سال می گردد. یکی از مهم ترین نیازها در استفاده از سیستم های دو یا چند کشتی، حفظ منابع آب و خاک از آلودگی ناشی از مصرف بی رویه نهاده های شیمیایی و همچنین حفظ و ارتقای حاصلخیزی خاک در دراز مدت است. به منظور بررسی اثر باقی مانده کود مصرفی در زراعت باقلا بر عملکرد برنج در سیستم کشت برنج- باقلا تحقیقی در قالب دو محصول در سال، شامل کشت اول برنج با رقم هاشمی (خرداد – شهریور) و کشت دوم باقلا با رقم برکت (آبان- خرداد) و با پانزده تیمار کودی برای کشت باقلا به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در سال های زراعی 94-1391 (2 دوره کشت برنج و سه دوره کشت باقلا) در مزرعه پژوهشی موسسه تحقیقات برنج- رشت انجام شد.فاکتورهای آزمایشی برای گیاه باقلا شامل پنج سطح نیتروژن (صفر، 25، 50، 75 و 100کیلوگرم نیتروژن در هکتار) از منبع کود اوره و سه سطح فسفر (صفر، 50 و 100 کیلوگرم فسفر در هکتار) از منبع کود سوپر فسفات تریپل در نظر گرفته شدند. نتایج نشان داد که با افزایش سطوح کود نیتروژن و فسفر، عملکرد باقلا به ترتیب 2003 و 285 کیلوگرم در هکتار افزایش یافت. بیشترین عملکرد دانه باقلا در تیمار N100P100(4833.8 کیلوگرم در هکتار) مشاهده شد که تفاوت معنی داری با تیمار N100P50(4744.5 کیلوگرم در هکتار) نداشت. با بررسی اثر سطوح کودی به کار رفته در کشت باقلا بر عملکرد برنج که موجب افزایش معنی دار نیتروژن خاک از 0.147 درصد به 0.178 و 0.209 درصد و افزایش معنی دار فسفر خاک از 24.2 پی پی ام به 40.59 و 37.51 پی پی ام به ترتیب در سال اول و دوم کشت برنج شد، تفاوت معنی داری از نظر عملکرد دانه مشاهده نشد و متوسط عملکرد برنج در طی دو سال زراعی بدون مصرف کود شیمیایی و بعد از کشت باقلا حدود 2770.95 کیلوگرم در هکتار بود.

سطح زیر کشت گیاه باقلا در ایران حدود 35000 هکتار است . استان گلستان با بیش از 35 درصد سطح زیر کشت و به ترتیب با عملکرد 10308 و 8385 کیلوگرم در هکتار غلاف سبز  در شرایط آبی و دیم،  بزرگ ترین تولید کننده باقلا  در کشور محسوب می شود (صباغ پور، 1374). رقم باقلای برکت در سال 1365 در گرگان معرفی گردید. با معرفی این رقم، عملکرد در واحد سطح باقلا در مزارع کشاورزان تا دو برابر  افزایش یافت وکشاورزان منطقه استقبال قابل ملاحظه ای از معرفی این رقم نمودند (صباغ پور، 1373) و به لحاظ پر محصولی و دانه درشتی، زودپزی و بازارپسندی این رقم، هم اکنون رقم غالب استان گلستان است. کشاورزان استان گلستان غالبا پس از برداشت گندم یا جو مبادرت به کشت دوم از جمله سویا یا ذرت یا ماش می کنند. ولی اگر کشاورزان  تصمیم به کشت پنبه بگیرند به لحاظ طول دوره رشد این گیاه عملا قادر به کشت محصول دیگری نیستند و این عامل را یکی از عوامل کاهش تمایل به کشت پنبه در این استان می توان قلمداد کرد. لذا اگر بتوان محصولی وارد سیستم زراعی کرد که بتواند به همراه پنبه یک سال زراعی زمین را اشغال کند، می تواند کشاورزان را به لحاظ افزایش درآمد،  تشویق به کشت پنبه کند.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.